Typographic

Pole znaku to prostokątna po­wierzchnia przydzielona znakom danego kroju pisma. Nie wykazuje żadnej zależności z wielkością znaków w danym kroju (dla liter z wydłużeniami jest taka sama jak dla liter bez nich). Niewidoczna część pola znaku, poza widoczną literą, nazywana jest odsadkami . Obecnie każdy znak posiada taką samą szerokość pola znaku (w składzie ręcznym szerokość pola znaku była inna dla każdego słupka czcionki). Linia podstawowa zwykle mieści się w ⅓ wysokości.

Pojęcie stopnia pisma pochodzi z czasów składu ręcznego, stanowiło wysokość główki czcionki. Po wynalezieniu fontów elektronicznych zaczęto brać pod uwagę wysokość pól znaków w danym kroju. Zwykle wyrażamy go w punktach. -> Ważne jest by wielkość używanych przez nas fontów znacznie się od siebie różniła . W XVI wieku stworzono w Europie skalę powszechnie używanych stopni pisma, które spotykamy we współczesnych programach graficznych: 6, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 18, 24, 30, 36, 48, 60, 72. Oczywiście używanie ich nie jest koniecznością.